Η Ροζίτα ήταν μια πανέμορφη ψιψίνα με κατάλευκο τρίχωμα και γαλανά ματάκια. Τα μουστάκια της είχαν ένα λευκό-ασημί χρώμα κι έμοιαζαν να λαμπυρίζουν στον ήλιο! Φρόντιζε τη γούνα της με τόση επιμέλεια που σίγουρα ήταν η πιο καθαρή κι αστραφτερή της πόλης !
Το σπίτι της ήταν ένα μεγάλο διαμέρισμα. Μαζί της έμεναν και οι άνθρωποι της. Ένας άντρας που τον φώναζαν μπαμπά, μια γυναίκα που την φώναζαν μαμά και δυο κορίτσια που τα έλεγαν Λητώ και Αριστέα. Η Ροζιτα απολάμβανε την παρέα ολονών. Με όλους έκανε χάδια και παιχνίδια και όλοι της γέμιζαν το πιάτο της με φαγητό και νερό.
Μερικές φορές η Λητώ της έδενε μια όμορφη ροζ κορδέλα στο λαιμό μ' ένα ωραίο φιόγκο . Τότε η Ροζιτα έπρεπε να προσέχει στα παιχνίδια της για να μη πιαστεί πουθενά η κορδέλα της, αλλά της άρεζε που όλοι έλεγαν: "αχ τι όμορφη γάτα που έχουμε εμείς !" ή "τι κούκλα είναι αυτή !"
Ένα ζεστό ανοιξιάτικο πρωινό, καθόταν ήσυχη-ήσυχη και λιαζόταν στο μπαλκόνι. Τα πρωινά, συνήθως, ήταν μόνη γιατί ο μπαμπάς και η μαμά ήταν στις δουλειές τους και τα κορίτσια στο σχολείο. Βαριόταν μοναχούλα της... Τι μπορούσε να κάνει εκτός απ' το να φάει ή να κοιμηθεί ; Ίσως να τραγάνιζε λίγα φυλλαράκια απ' τις γλάστρες στο μπαλκόνι... Αυτό βέβαια ήταν απαγορευμένο και τη μάλωναν γιατί κατέστρεφε τα φυτά και γιατί μετά έκανε εμετό.
"Πφφ ! Τι ξέρουν οι άνθρωποι από ευχαρίστηση;" μονολόγησε "δροσερά φυλλαράκια στη γλωσσίτσα μου ! Μμμ ... " Η σκέψη έκανε τα σάλια της να τρέχουν και δίχως καθυστέρηση κατευθύνθηκε στις γλάστρες.
Έσκυψε σ' ένα φυλλαράκι αλλά -συμφορά!- δίπλα ακριβώς σ' ένα λουλουδάκι ήταν μια μέλισσα που φεύγοντας τρομαγμένη, εξαιτίας της γάτας, έριξε κατά λάθος γύρη στο δεξί μάτι της Ροζίτας.
_"Νιαααααου !" τσίριξε η δόλια. Το ματάκι της έτσουζε και δάκρυζε." Τι μου συμβαίνει ;!; "
Φούντωσε την ουρά της κι έτρεχε πάνω-κάτω στο μπαλκόνι. Σιγά σιγά η γύρη άρχισε να φεύγει και να νιώθει καλύτερα, αλλά σε μια στροφή του μπαλκονιού, δεν υπολόγισε σωστά και, και, και, και βρέθηκε στο κενό !
νιάου... έκπληκτη κοιτούσε γύρω της,
ΝΙΑΟΥ !!! πλησίαζε τον τσιμεντένιο δρόμο τόσο γρήγορα,
Νιαρ ; τι συνέβη ;
Την τελευταία στιγμή πέρασε ένα ανοιχτό φορτηγάκι και η Ροζιτα έπεσε φαρδιά πλατιά πάνω στις πετσέτες και τα σεντόνια που μετέφερε.
Ήταν ασφαλής, αλλά...
ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΟΤΑΝ ΑΠ' ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΗΣ !!!
Το φορτηγάκι έτρεχε πολύ γρήγορα για να πηδήξει κάτω στο δρόμο κι έτσι αναγκαστικά παρέμενε επάνω στις πετσέτες. Κόρνες, καυσαέριο και σκόνη δημιουργούσαν μια δυσάρεστη κατάσταση για τη Ροζιτα κι έτσι όταν κάποια στιγμή το φορτηγάκι σταμάτησε, έκανε ένα ηρωικό σάλτο και βρέθηκε στο πεζοδρόμιο.
Έτρεχε γρήγορα για να βρει κάπου να κρυφτεί κι άκουγε τον κόσμο να φωνάζει:
"Τι ωραία γατούλα !"
"Αχ μαμά πιασ' την, πιασ' την, ΤΗ ΘΕΛΩ ! "
"Ψιψινούλα που τρέχεις έτσι βιαστική ; "
Η καρδιά της Ροζίτας κόντευε να σπάσει. Από μια πορτούλα χώθηκε σ' ένα υπόγειο . Το ένστικτο της, της έλεγε πως εδώ θα ήταν ασφαλής. Το υπόγειο ήταν κάπως σκοτεινό και μύριζε μούχλα . Ήταν άδειο και θλιβερό και η Ροζιτα συνειδητοποιώντας την κατάσταση πικράθηκε πολύ. Ήταν κρυμμένη σ' ένα υπόγειο που βρωμούσε, ήταν μόνη της, δεν ήξερε πως να πάει στο σπίτι της, φοβόταν τους αγνώστους ανθρώπους, τα σκυλιά και τ' αυτοκίνητα.
Τι μπορούσε να κάνει ;
"Θα μείνω εδώ κρυμμένη και θα έρθει η μαμά, ο μπαμπάς, η Λητώ και η Αριστέα να με βρουν" είπε τόσο αποφασιστικά που έπεισε τον εαυτό της .
Έκλεισε τα ματάκια της κι αποκοιμήθηκε. Όταν ξύπνησε ήταν σκοτεινά. Είχε έρθει η νύχτα κι όχι η μαμά, είχε έρθει η πείνα κι όχι ο μπαμπάς, είχε έρθει η απελπισία και η θλίψη κι όχι η Λητώ και η Αριστέα.
Η κοιλίτσα της γουργούριζε απ' την πείνα. Είχε να φάει απ' το πρωί ! Και τότε άρχισε να οσμίζεται ... Τα ροζ ρουθουνάκια της έπαιξαν στην έντονη μυρωδιά... Μια πηχτή μυρωδιά γέμιζε τον αέρα. Ήταν μοσχοβολιά ψημένου κρέατος !
Την ήξερε αυτή τη μυρωδιά. Η μαμά έψηνε τακτικά σουβλάκια, όχι ότι η Ροζιτα τα έτρωγε. Όχι. Η Ροζιτα είχε πάντα τις απολαυστικές κονσέρβες της με γεύσεις όπως: "γαρίδες και ψάρια του ωκεανού", "πατέ κυνηγιού", "κομμάτια γαλοπούλας σε σάλτσα ντομάτας και τυριού", αχ...Η μαμά σερβίριζε τα σουβλάκια σε πιατέλα στρωμένη με μαρουλόφυλλα κι όλοι τα έτρωγαν με μεγάλη όρεξη. Κάποιες φορές η Αριστέα έδινε στη Ροζιτα κομματάκια. Της Ροζίτας της άρεζε η γεύση τους αλλά ήταν ιδιαίτερα σκληρά για τα καλομαθημένα, στην κονσέρβα, δοντάκια της.
Αλλά τώρα !
Τώρα θα τα καταβρόχθιζε μια χαρά !
Έβγαλε το λευκό γούνινο κεφαλάκι της απ' την κρυψώνα της. Και τότε το είδε ! Ήταν σχεδόν δίπλα... Τρία μαγαζιά πιο εκεί, ένα γυροπωλείο που είχε απ' όλα τα καλά ! Σουβλάκια, γύρο, σουτζουκάκια...
Πλησίασε σιγά-σιγά. Και τότε...
"_ΞΟΥΤ Παλιόγατα !!! Γεμίσαμε πια ! Θα κολλήσουμε καμιά αρρώστια !" της είπε ο ιδιοκτήτης του γυροπωλείου κουνώντας απειλητικά το χέρι του.
Μ' ένα σάλτο η Ροζιτα εξαφανίστηκε. Κρυμμένη ξανά στο υπόγειο έκλαιγε πικρά ... Όχι μόνο γιατί πεινούσε... Όχι. Αλλά γιατί πρώτη φορά την είχαν προσβάλλει αποκαλώντας την "παλιόγατα"... Η οικογένεια της, πάντα της έλεγε γλυκόλογα κι έτσι αισθανόταν σημαντική κι αγαπητή και τώρα, τώρα ήταν μια "παλιόγατα" ! Αχ, είναι σκληρή η ζωή αν δεν έχεις δίπλα σου ανθρώπους να σ' αγαπούν...
Για αρκετή ώρα ήταν τόσο στενοχωρημένη που δεν αισθανόταν την πείνα στα σωθικά της.
Μα ήρθε η στιγμή που άρχισε να ζαλίζεται. Κι αυτή η μυρωδιά απ' τα σουβλάκια κόντευε να την τρελάνει !
Μια μαμά κρατώντας απ' το χέρι το παιδάκι της, πέρασε μπροστά απ' το υπόγειο. Το παιδάκι κρατούσε ένα σάντουιτς. Η Ροζιτα κοίταξε το παιδάκι μέσα στα μάτια μ' ένα βλέμμα που φανέρωνε όλη της την πείνα. Το παιδάκι την ένιωσε. Μερικές φορές κι εκείνο λαχταρούσε παγωτό αλλά δε του αγόραζαν. Εκείνου θα του αγόραζε η μαμά του κάτι άλλο να φάει, η γλυκιά αυτή γατούλα όμως δεν έπρεπε να μείνει νηστική. Έτσι άφησε το σάντουιτς να γλιστρήσει απ' τα χέρια του, και συνέχισε να περιπατάει. Η μαμά του, ευτυχώς, δεν κατάλαβε τίποτε γιατί σίγουρα θα είχε τις αντιρρήσεις της.
Η Ροζιτα, τρέχοντας, άρπαξε το φαγητό κι έτρεξε στο υπόγειο. Αχ, πόση ευχαρίστηση ένιωσε όταν βύθισε τα δοντάκια της στο ψωμάκι και στο κρέας ! Και τι νόστιμη που ήταν η δροσερή ντοματούλα ! Έτρωγε τόσο λαίμαργα που λέρωσε τη γούνα της, αλλά ποιος νοιαζόταν; Σημασία είχε ότι γέμισε η κοιλίτσα της. Μετά από λίγη ώρα, χορτάτη, νιβόταν. Έγλυφε το χεράκι της και μετά το περνούσε πάνω απ' το κεφάλι της.
Τώρα ένιωθε το αίμα της να κυκλοφορεί καλύτερα. Είχε αφήσει το μισό σάντουιτς γι' αργότερα. Αναρωτιόταν τι να έκαναν τώρα στο σπίτι οι δικοί της άνθρωποι. Άραγε την έψαχναν; Τη σκαφτόταν ; Τώρα είχε βραδιάσει για τα καλά και η κίνηση στο δρόμο λιγόστευε.
"Αν ήμουν τώρα στο σπίτι θα ξάπλωνα στο ροζ μου μαξιλαράκι... Πρέπει να βρω το δρόμο για το σπίτι !" σκέφτηκε.
Καθώς το βράδυ κυλούσε, ένα-ένα τα μαγαζιά έκλειναν. Τα φώτα είχαν σβήσει και η νύχτα είχε απλώσει το πέπλο της. Και τότε η Ροζιτα άκουσε ένα θόρυβο που ερχόταν από εκεί που ήταν ο κάδος των απορριμμάτων...
Μια γάτα με παράξενο βάδισμα έψαχνε εκεί για φαγητό. Ήταν καφετιά, μεγαλύτερη σε μέγεθος από τη Ροζιτα και είχε δυο παράξενα εξογκώματα στην πλάτη της. Η Ροζιτα δε μπορούσε να την αγνοήσει. Ήξερε πλέον πολύ καλά τι σημαίνει πείνα κι έτσι είπε με την ευγενική φωνή της:
"_Υπάρχει εδώ φαγητό, αν θέλεις..."Ο γάτος κοντοστάθηκε. Μήπως ήταν παγίδα; Ζώντας πάντα μόνος του, είχε γίνει επιφυλακτικός με όλους. Αυτή η άσπρη γατούλα πρέπει να ήταν καινούρια στη γειτονιά - δεν την ήξερε. Να την εμπιστευόταν; Θα πλησίαζε και θ' αποφάσιζε. Με τον ιδιόρρυθμο βηματισμό του πλησίασε την πόρτα του υπόγειου.
"_Έχω αυτό το σάντουιτς..." του είπε χαμογελαστά η Ροζιτα, που προς στιγμή είχε ξεχάσει όλα της τα βάσανα.
"_Και θέλεις να το μοιραστείς μαζί μου;" τη ρώτησε έκπληκτος ο γάτος. Πρώτη φορά κάποιος ήταν τόσο καλός μαζί του. Η εμφάνιση του, δεν του επέτρεπε να κάνει φίλους.
"_Όχι, εγώ έχω φάει, είναι όλο δικό σου..." του απάντησε.
"_Είσαι πολύ καλή..."
"_Ευχαριστώ. Τ' όνομα μου είναι Ροζιτα. Το δικό σου ;"
"_..."
"_Δεν θέλεις να μου πεις τ' όνομα σου;"
"_Δεν έχω όνομα..." είπε λυπημένα ο γάτος, "δε μου μίλησε ποτέ κανείς και γι' αυτό δε χρειάστηκα ποτέ ένα όνομα."
"_Δεν έχεις οικογένεια; Φίλους;" τον ρώτησε η Ροζιτα με κάποιο δισταγμό γιατί δεν ήθελε να γίνει αδιάκριτη.
Και τότε τρώγοντας, ο γάτος της είπε την ιστορία του. Η ύπαρξη του οφειλόταν σ' ένα πείραμα. Ήταν κατασκευασμένος σ' ένα εργαστήριο από επιστήμονες. Ήταν το πείραμα με τον κωδικό αριθμό "Ι1" που σήμαινε Ιπτάμενος 1. "Ιπτάμενος" γιατί στο DNA του, που ήταν γάτας , είχαν προσθέσει και μόρια αετού κι έτσι είχε φτερά και "1" γιατί πρώτη φορά γινόταν αυτό το πείραμα. Ολοκληρώνοντας τη φράση του, με μια κίνηση άνοιξε τα φτερά του. Ήταν αυτά που η Ροζιτα είχε δει σαν εξογκώματα. Αυτά τα φτερά ήταν τεράστια ! Ήταν φτερά στο μέγεθος των φτερών του αετού αλλά η διαφορά ήταν ότι αυτά ήταν καλυμμένα με γούνα. Εξαιτίας του βάρους τους όταν περπατούσε δεν είχε καλή ισορροπία και γι' αυτό ο βηματισμός του ήταν κάπως παράξενος. Κάποια στιγμή κατάφερε ν' αποδράσει απ' το εργαστήριο. Στους δρόμους όμως που κατέληξε μην έχοντας σπιτικό, η κατάσταση ήταν εξίσου δύσκολη γι' αυτόν γιατί οι άλλες γάτες δεν ήθελαν να τον δεχτούν σα γάτο, σαν ένα όμοιο τους πλάσμα, εξαιτίας των φτερών του και πολλές ήταν οι φορές που του είχαν επιτεθεί. Έτσι μετά από τα επώδυνα πειράματα που του είχαν κάνει οι άνθρωποι στο εργαστήριο, έπρεπε ν' αντιμετωπίσει και την απόρριψη των άλλων γατών. Αναγκαστικά λοιπόν, έπρεπε να κρύβεται απ' όλους.
"_Αχ, είναι τόσο θλιβερή η ιστορία σου..." είπε η Ροζιτα "κι ειλικρινά δε μπορώ να καταλάβω πως μπορούν να είναι τόσο σκληροί οι άνθρωποι που επενέβηκαν στο σώμα σου, αλλά και οι γάτες που σου επιτέθηκαν αντί να σε βοηθήσουν να ενταχθείς στην κοινότητα του δρόμου !"
"_Ο καθένας είναι για τον εαυτό του Ροζιτα. Μόνο εσύ ως τώρα μου φέρθηκες με καλοσύνη. Αλλά πες μου τώρα τη δική σου ιστορία. Πως βρέθηκες εδώ ;"
Αμέσως η Ροζιτα του είπε για το σπίτι της, τη μέλισσα, το αυτοκίνητο, το υπόγειο, το σάντουιτς - όλα. Του είπε πόσο της έλειπε η οικογένεια της, το ροζ μαξιλαράκι της μέχρι και το ξυπνητήρι που κουδούνιζε το πρωί για να ξυπνήσει την οικογένεια της και την ενοχλούσε τόσο, αλλά τώρα και τι δε θα έδινε να το άκουγε ξανά !Αφού διηγήθηκε όλα όσα της είχαν συμβεί η Ροζιτα σιώπησε. Κοίταξε έξω το δρόμο που ήταν σκοτεινός κι έρημος. Μόνο μια πινακίδα έριχνε το φως της και κάποιες αχτίδες φωτός έπεφταν στη γούνα του γάτου και την έκανε να λαμπυρίζει σαν κόσμημα.
"Να ένα ταιριαστό όνομα" σκέφτηκε η Ροζιτα και γυρνώντας προς το μέρος του τον ρώτησε:
"_Πως σου φαίνεται το όνομα 'Χρυσάφης' ; Να σε φωνάζω έτσι ;"
"_Ναι ! Είναι καταπληκτικό όνομα !" απάντησε εκείνος με χαρά. Συγκινημένος απ' την καλοσύνη της Ροζίτας, ο Χρυσάφης της πρότεινε να ξεκινήσουν την αναζήτηση του σπιτιού της.
"_Αχ Χρυσάφη πως θα μπορέσουμε να το βρούμε ; Δεν έχω ιδέα που βρίσκομαι... Έχω χάσει τον προσανατολισμό μου..."
"_Μη σ' απασχολεί αυτό. Από ψηλά, όλα φαίνονται πιο εύκολα ", της απάντησε χαμογελώντας. Στη στιγμή άνοιξε τα φτερά του κι η Ροζιτα ενθουσιασμένη ανέβηκε στην πλάτη του. Σίγουρα, το θέαμα ήταν πολύ παράξενο εκείνη τη νύχτα. Μια γάτα επάνω σε μια άλλη γάτα να πετάνε στην Ανατολική Θεσσαλονίκη.
Με τη βοήθεια του Χρυσάφη, η Ροζιτα βρήκε γρήγορα το σπίτι της. Προσγειώθηκαν στο μπαλκόνι μπροστά στα έκπληκτα μάτια της Λητώς και της Αριστέας.
"_Ρόζα, Ροζιτα !!!"
"_Που ήσουν ; Που πήγες : Μαμά ! Μπαμπά ! Ήρθε ! ΗΡΘΕ !!!"
"_Ψάξαμε παντού Ροζιτούλα μου, που είχες πάει ; " τη ρώτησε η μαμά χαϊδεύοντας την.
"_Κοίτα τι παράξενος γάτος... Μπαμπά υπάρχουν γάτες με φτερά ;" ρώτησε η Λητώ.
"_Δεν έχω ξαναδεί, ούτε έχω ακούσει ποτέ για φτερωτές γάτες..." απάντησε ο μπαμπάς απορημένος.
"_Αυτός ο γάτος γύρισε τη Ροζιτα μας στο σπίτι και είναι φίλος της. Από σήμερα έχουμε ένα ακόμη μέλος στην οικογένεια μας" πρόσθεσε ο μπαμπάς.
"_Μπορείς να μείνεις μαζί μας, αν θέλεις..." είπε η μαμά στο Χρυσάφη. Ο Χρυσάφης, τρίβοντας το κεφάλι του στο πόδι της μαμάς έδειξε ότι δεχόταν την πρόσκληση. Επιτέλους κάπου τον δεχτήκαν μ' αγάπη.
Όλη η οικογένεια μπήκε μέσα στο σπίτι. Γέλια και χάρες ακουγόταν στο σπίτι της οδού Π. Συνδίκα...
Αν κάποια φορά δείτε κάποια γάτα να πετάει, μην απορήσετε ! Θα είναι ο Χρυσάφης που κάνει τη βόλτα του !
Οι περιπέτειες της Ροζίταςείναι υπό άδεια Creative Commons Αναφορά-Μη Εμπορική Χρήση-Όχι Παράγωγα Έργα 3.0 Ελλάδα Άδεια.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου