Η Φεν κι ο Μωγ απ΄τον πλανήτη Ηγ επισκέπτονται τη Γη !

"...και καθώς περιστρέφεται ο ήλιος... "
Η Φεν ανοιγόκλεισε τα μάτια της. Δίπλα της είδε τον Τωρ να χασμουριέται. Πλησίαζε η ώρα για ύπνο... Η δασκάλα τους, η κύρια Μυ'ε, συνέχισε:
"...περιστρέφονται γύρω του κι όλοι οι πλάνητες του ηλιακού μας συστήματος... ποιο παιδάκι θα ήθελε να μας απαριθμήσει τους πλάνητες ;
Η Φεν παρατηρούσε την αίθουσα τους ενώ η Λεβνα ξεκίνησε την απαρίθμηση των πλανητών. Στην αίθουσα βρισκόταν δώδεκα παιδιά ηλικίας έντεκα χρόνων Μεγάλα παράθυρα άφηναν το φως του ήλιου να περνά.
"_Οι πλάνητες μας είναι οι εξής: ο Ερμής..."
κάθε παιδί καθόταν σε μια πολυθρόνα διαφορετικού χρώματος απ' τις άλλες,
"...η Αφροδίτη..."
η πολυθρόνα της Φεν ήταν γαλάζιου χρώματος. Η κύρια Μυ'ε συνήθως ήταν όρθια μπροστά στη γιγαντο-οθόνη,
"...ο Άρης..."
οι τοίχοι ήταν βαμμένοι σ' ανοιχτό ασημί χρώμα,
"...η Γη..."
ενώ το πάτωμα ήταν από μάρμαρο,
"...ο δικός μας πλανήτης ο Ηγ..."
Στο άκουσμα του ονόματος του πλανήτη τους τα παιδιά χαμογέλασαν με αγάπη κι αμέσως άρχισαν να τραγουδούν τον ύμνο τους με μια φωνή:
"Ηγ με περηφάνια περισσή
τ' όνομα σου τιμούμε
πάντα σ' έχουμε στη ψυχή
όπου πάμε, όπου βρεθούμε.

Ηγ είσαι το σπιτικό μας,
η γλυκιά μας αγκαλιά
πάντα είσαι στο πλευρό μας
σε κάθε φυτό και κάθε ζώου τη λαλιά.

Ηγ είμαι παιδί δικό σου
χάρη σ' εσένα υπάρχω, ζω
θα εργάζομαι για το καλό σου
φωτεινό παράδειγμα για εσένα εγώ."

Το τέλος του ύμνου σήμανε και το τέλος του μαθήματος μια και η κλεψύδρα είχε αδειάσει. Τα παιδιά νυσταγμένα κατευθύνθηκαν
στην έξοδο.

Η κυρία Μυ'ε τα χαιρέτησε στοργικά. Θ' αντάμωναν ξανά μετά από μήνες.
Η Φαν προχώρησε στο διάδρομο και κατευθύνθηκε στο προαύλιο, όπως όλα τα παιδιά. Σε λίγες ώρες όλοι θα έπαιρναν τη θέση ύπνου στις "κυψέλες".
Οι "κυψέλες" ήταν ειδικοί θάλαμοι ύπνου. Κάθε χρόνο, τέτοια εποχή και για έξι μήνες, οι κάτοικοι του πλανήτη Ηγ έπεφταν σε χειμερία νάρκη. Ξαπλωμένοι στους ειδικούς χώρους κοιμόταν βαθιά κι απαλά. Τους υπόλοιπους έξι μήνες δεν κοιμόταν ούτε δευτερόλεπτο.
Υπερδραστήριοι και με μεγάλη τεχνολογική πρόοδο είχαν καταφέρει μεγάλα επιτεύγματα σ' όλους τους χώρους της επιστήμης.

Η Φεν έριξε μια φευγαλέα ματιά στον Ήλιο.
"Το κέντρο του δικού μας συστήματος" σκέφτηκε "αποτελούμενος από υδρογόνο". Με τα ειδικά γυαλιά που λειτουργούσαν και σαν τηλεσκόπιο είδε τις ηλιακές κηλίδες του. Είχε πάει αρκετές φορές στον Ήλιο. Προγραμμάτιζε στο βραχιόλι που φορούσε στο αριστερό της χέρι τις συντεταγμένες του κι αστραπιαία βρισκόταν στο διαστημικό σταθμό του πλανήτη Ήλιου.

Είχε δει πολλά όμορφα μέρη η Φεν. Κι όντος κι εκτός του πλανητικού συστήματος. Τ' αγαπημένα της ήταν τα νεφελώματα. Το διαχεόμενο νεφέλωμα στον Τοξότη που έχει πορτοκαλί-φουξ χρώμα και το διαχεόμενο νεφέλωμα στον Ωρίωνα με το κοκκινόλευκο χρώμα του ήταν οι πιο συχνοί της προορισμοί.

Υπήρχε όμως ένας προορισμός που ήταν απαγορευμένος. Εκεί δε μπορούσε να πάει όχι μόνο η Φεν αλλά κι οποιοσδήποτε κάτοικος του πλανήτη Ηγ. Κι αυτό ήταν άδικο γιατί ο πλανήτης αυτός βρισκόταν σ' απόσταση αναπνοής απ' τον πλανήτη Ηγ-ήταν ο αδελφός πλανήτης του. Ήταν ο πλανήτης Γη.

Η Φεν χαμογέλασε στη σκέψη του πλανήτη Γη. Είχε περάσει πολύ χρόνο απ' τη ζωή της παρατηρώντας τις παράξενες συνήθειες των Γήινων. Τεχνολογικά, οι γήινοι είχαν καθυστερήσει πάρα πολύ κι εξαιτίας αυτού του λόγου είχαν απαγορέψει στους ήγιους να τον επισκεφτούν, επειδή θα τους επηρέαζαν και θα τροποποιούνταν η εξέλιξη τους.
Η εξέλιξη των γήινων ήταν τόσο αργή που ακόμη δεν είχαν καν εντοπίσει τον Ηγ, παρόλο που ήταν ακριβώς δίπλα τους. Οι δυο πλάνητες είχαν ακριβώς το ίδιο μέγεθος, την ίδια βαρύτητα, την ίδια ατμοσφαιρική πίεση ακόμη και τον ίδιο δορυφόρο - τη Σελήνη κι όμως οι γήινοι δε μπορούσαν να τους διακρίνουν ! Πόσο παράξενο της φαινόταν ! Το μόνο που είχαν να κάνουν οι γήινοι ήταν ν' αλλάξουν συχνότητα στα ραντάρ τους !
Αυτό δεν ήταν το μοναδικό παράλογο που αφορούσε τον πλανήτη Γη. Οι άνθρωποι εκεί κοιμόταν κάθε μέρα ! Χρησιμοποιούσαν υλικά ενέργειας που κατέστρεφαν τον πλανήτη τους !

"Τι κρίμα..." σκέφτηκε η Φεν "τόσο..."
"Φεν !..."
Η Φεν γύρισε πίσω της ξαφνιασμένη, μια και η σκέψη της διακόπηκε απότομα. Ήταν ο καλός της φίλος, ο Μωγ. Ήταν συνομήλικοι, συμμαθητές κι αγαπημένοι φίλοι από μωρά.

Ο Μωγ την πλησίασε χαμογελώντας:
"_Έτοιμη για το ταξίδι του ύπνου ;" τη ρώτησε γελαστά.
"_Σκαφτόμουν τη Γη... " του είπε μη δίνοντας σημασία στην ερώτηση του, "κρίμα που δε μπορούμε να πάμε έστω μια φορά..."
"_Κι όμως μπορούμε..." της ψιθύρισε συνωμοτικά.
"_Σίγουρα μπορούμε τεχνολογικά, μα οι συνέπειες θα είναι μεγάλες. Θυμάμαι την τιμωρία για την παραβίαση της εντολής. Αφαίρεση άδειας ταξιδιών για ένα χρόνο", την τελευταία φράση την τόνισε ιδιαίτερα "αν δεν ταξιδέψει κάποιος εκτός του Ηγ, για ένα χρόνο πως θα προοδευσει, πως θα εξελιχτεί, πως θα κάνει τις εργασίες στο σχολείο ; Κάτι τόσο επιπόλαιο θα του στοίχιζε πολύ και..."
"_Έχω πάει."
Ήταν ότι πιο απίστευτο είχε ακούσει ποτέ. Πέρασαν κάποια δευτερόλεπτα ώσπου να συνειδητοποιήσει εντελώς αυτό που της είπε.
"_Πότε, πως ; " τον ρώτησε ξαφνιασμένη.
"_Πέρσι, ακριβώς τέτοια ημέρα. Λίγο πριν κοιμηθούμε. Είχα περάσει τις συντεταγμένες στο βραχιόλι μου κι όταν σιγουρεύτηκα ότι είχαν κοιμηθεί όλοι πάτησα το κουμπί εξόδου. Στη στιγμή βρέθηκα στη Γη. Έμεινα για λίγο και μετά επέστρεψα. Κανείς δεν κατάλαβε την απουσία μου. Κάνεις ολόκληρη τη χρόνια δε με ρώτησε το παραμικρό. Σκέπτομαι να επαναλάβω αυτό το ταξίδι και μάλιστα σήμερα για να είμαι ειλικρινής..." της εξομολογήθηκε.
Απ' την έκπληξη της η Φεν είχε ανοίξει διάπλατα τα μάτια της.
"_Πως είναι η Γη ; Μίλησες με κάποιον γήινο ; Πως ένιωσες εκεί ;" τον ρώτησε με μια ανάσα.
"_Φεν, δεν έχουμε πολύ χρόνο. Πρέπει ν' αποσυρθεί ο καθένας στην κυψέλη του... Εγώ θα πάω σήμερα στη Γη. Αν θέλεις να έρθεις κι εσύ πέρνα τις συντεταγμένες στο βραχιόλι σου και θα βρεθούμε εκεί."
Τότε η Φεν δαγκώνοντας το κάτω χείλος της από αμηχανία και με τη καρδιά της να χτυπά δυνατά έδωσε λύση στο δίλλημα της. Θα πήγαινε στη Γη. Προγραμμάτισε τις συντεταγμένες της Γης καθώς και τις ιδιαίτερες συντεταγμένες του τόπου που θα βρισκόταν εκεί και πήγε στην κυψέλη της.

Η κυψέλη της βρισκόταν στο κτίριο Δ και ήταν το νούμερο 412. Όλες οι κυψέλες ήταν πανομοιότυπες. Μικρά δωματιάκια σε ροζ-χρυσαφί χρώμα στρωμένα μ' ένα απαλό υλικό σαν πούπουλο.
Ξάπλωσε, αλλά όχι πολύ αναπαυτικά για να μην αποκοιμηθεί. Πόσο να περίμενε ; Ένιωθε κι αυτή τη νύστα να την κυριεύει...
"Τουλάχιστον εμείς νυστάζουμε μια φορά το χρόνο κι όχι κάθε μέρα !" μονολόγησε. Θυμήθηκε το μάθημα ιστορίας. Παλαιοτέρα, ο Ηγ, η Γη και η Σελήνη αποτελούσαν ένα πλανήτη κι όταν χωρίστηκε στα τρία, ο Ηγ και η Γη παρέμειναν πλάνητες ενώ η Σελήνη έγινε ο δορυφόρος τους. Ο Ηγ πέρασε σ' άλλη διάσταση, κάτι που τον έκανε αόρατο στα μάτια των γήινων. Η ζωή αναπτύχτηκε με γοργούς ρυθμούς... άραγε μήπως ήρθε η ώρα να πατήσει το κουμπί εξόδου στο βραχιολάκι της ή μήπως ήταν νωρίς ακόμη ;
Ήταν τόσο ενθουσιασμένη που θα ταξίδευε και χαμογελώντας πίεσε το κουμπί εξόδου.

Αστραπιαία βρέθηκε στη Γη. Ο Μωγ ήταν ήδη εκεί. Μα ;!; Τι παράξενο ! Στη στιγμή βρέθηκε να γελάει ασταμάτητα.
"_Αχ Μωγ εδώ τα μαλλιά σου έχουν κόκκινο χρώμα !" είπε μέσα απ' τα γέλια της, "πάει τ' όμορφο τερ χρώμα που έχουν στον Ηγ !"
"_Και τα δικά σου δε μου φαίνονται και τόσο τ'κουρ ! Αντίθετα, δείχνουν εντελώς μαύρα !" της αντιγύρισε γελώντας κι εκείνος.
"_Είναι εξαιτίας της ατμόσφαιρας τους, έτσι δεν είναι ; Νομίζω ότι εδώ είναι ορατά μόνο επτά χρώματα. Με τρία μόνο βασικά, άρα και να προσπαθούσαμε να εξηγήσουμε σ' ένα γήινο τι χρώματα έχουν τα μαλλιά μας δε θα μπορούσε να τα κατανοήσει," πρόσθεσε η Φεν.
"_Ούτε και τα υπόλοιπα δώδεκα χρώματα που έχουμε εκεί..." είπε ο Μωγ δείχνοντας τον Ηγ.
"_Τι παράξενο που οι γήινοι δε μπορούν να δουν τον Ηγ..." είπε η Φεν.
"_Ούτε εμάς μπορούν να δουν Φεν. Εδώ είμαστε αόρατοι. Εκτός βέβαια, αν αλλάξουμε συχνότητα. Τι λες ; Το τολμάμε ;" ρώτησε με λαχτάρα ο Μωγ.
Η Φεν ανταποκρίθηκε αμέσως στην ιδέα του φίλου της. Της φαινόταν όλα τόσο συναρπαστικά ! Αν συναντούσαν κάποιον γήινο θα μπορούσε να τους δει και να τους μιλήσει. Φυσικά ήξεραν τη γλώσσα των γήινων. Οι γνώσεις τους ήταν απεριόριστες.

Έριξε μια ματιά γύρω της. Βρισκόταν σ' ένα πάρκο μιας πόλης. Το πράσινο γρασίδι ανέδυε μια δροσιά και διάσπαρτες υπήρχαν φυτεμένες κίτρινες και μωβ βιολετούλες. Ένα συντριβανάκι λεπτό και λυγερό έριχνε τις σταγόνες του τριγύρω. Περήφανα πεύκα έριχναν τη σκιά τους στο έδαφος και σπουργιτάκια κελαηδούσαν ζωηρά. Ο ήλιος ήταν ψηλά στον ουρανό κι όλη η φύση τον ευγνωμονούσε.

Κόκκινα παγκάκια υπήρχαν για όσους ήθελαν να ξεκουραστούν η να ρεμβάσουν. Όλα ήταν έρημα. Ή μάλλον σχεδόν όλα. Γιατί στο βάθος του πάρκου, σ' ένα παγκάκι καθόταν ένα κοριτσάκι. Ένα κοριτσάκι που μάλλον δεν το ενδιέφερε καθόλου ούτε το γρασίδι, ούτε το σιντριβάνι ούτε καν το πάρκο. Η Φεν το συμπέρανε αυτό γιατί το κοριτσάκι είχε τα χέρια του στο πρόσωπο του.
Όταν πλησίασαν, είδαν ότι το κοριτσάκι είχε τα χέρια του στο πρόσωπο του γιατί έκλαιγε και στεναχωρήθηκαν πολύ. Είχαν μάθει από μικρά να είναι συμπονετικά και πάντα βοηθούσαν κάποιον αν είχε ένα πρόβλημα.
"_Χρειάζεσαι βοήθεια ;" τη ρώτησε ευγενικά ο Μωγ.
Το κοριτσάκι κατέβασε τα χέρια του από το πρόσωπο του και τους κοίταξε με απορία. Από που εμφανιστήκαν αυτά τα δυο παιδιά ;
"_Χρειαζόμαστε όλοι μας βοήθεια..." τους είπε με σιγανή φωνή και τους φανέρωσε την αίτια της θλίψης της.

Τ' όνομα της ήταν Σοφία κι ήταν έντεκα χρονών. Ζούσε με τον μπαμπά της, τη μαμά της και τον μικρό της αδελφό. Όλα πήγαιναν μια χαρά στη ζωή της, η οικογένεια της ήταν ευτυχισμένη, στο σχολείο ήταν η καλύτερη μαθήτρια, είχε καλούς φίλους. Υπήρχε όμως κάτι που τη στενοχωρούσε πολύ: η παγκόσμια μόλυνση.

"_Κάθε μέρα σ' όλο τον κόσμο ρυπαίνεται τόσο πολύ το περιβάλλον κι αρρωσταίνουν τόσοι άνθρωποι και μεγάλοι και παιδιά ! Απ' τα καυσαέρια καταστρέφονται τα δέντρα, οι λίμνες και τα ποτάμια, δηλητηριάζεται η φύση και μετά όταν τρώμε τα φρούτα και τα λαχανικά δηλητηριαζόμαστε κι εμείς ! Καίνε τα δάση για ν' αποκτήσουν οικόπεδα και για να κτίσουν σπίτια και κτίρια ! Οι μεγάλοι δε θα σταματήσουν ποτέ να καταστρέφουν τη Γη - ποτέ ! Κι εμείς, τα παιδιά, υποφέρουμε πιο πολύ απ' αυτές τους τις πράξεις, γιατί δηλητηριαζόμαστε πιο εύκολα", τους είπε μέσα απ' τα αναφιλητά της.
Η Φεν κι ο Μωγ την άκουγαν προσεκτικά. Η Σοφία σκούπισε τα μάτια της απ' τα δάκρυα της και συνέχισε:
"_Έχω προσπαθήσει να κάνω τους μεγάλους να καταλάβουν το λάθος τους, αλλά μάταια. Έστειλα γράμματα διαμαρτυρίας σε πρωθυπουργούς και σε πρόεδρους κρατών αλλά δεν υπήρξε βελτίωση. Η μόλυνση συνεχίζεται. Εμείς τα παιδιά, πρέπει να κάνουμε κάτι τώρα όσο υπάρχει ακόμη χρόνος, διαφορετικά ώσπου να μεγαλώσουμε δε θα υπάρχει πια ο πλανήτης μας ! Αυτοί οι μεγάλοι δεν τα σκέπτονται αυτά ; "


Η Φεν ήξερε ότι η Σοφία είχε δίκιο. Τα τελευταία χρόνια οι γήινοι προσπαθώντας να εξελιχτούν είχαν μολύνει παρά πολύ τον πλανήτη. Ήταν κι αυτή της γνώμης ότι έπρεπε να παρθούν μέτρα όσο το δυνατόν γρηγορότερα, διαφορετικά η κατάσταση θα γινόταν ανεξέλεγκτη.

"_Σε λίγο ", συνέχισε η Σοφία, "στο Στάδιο Μουσικής, απέναντι, θα ξεκινήσει η οικολογική συναυλία. Καλεσμένοι είναι αρκετοί καλλιτέχνες που θα προσπαθήσουν να δώσουν ένα μήνυμα στους πολιτικούς: να σταματήσει η μόλυνση του περιβάλλοντος. Άλλοι θα τραγουδήσουν, κάποιοι θ' απαγγείλουν ποιήματα κι άλλοι θα χορέψουν. Θα λάβω κι εγώ μέρος, θα μιλήσω εκ μέρους των παιδιών όλου του κόσμου. Είναι όμως αυτό αρκετό ; Συναυλίες έχουν ξαναγίνει και δεν υπήρξε κανένα αποτέλεσμα."

"_Σοφία, στη συναυλία θα υπάρχουν κάμερες, σωστά ;"
"_Ναι... " της απάντησε φυσώντας τη μύτη της σ' ένα χαρτομάντιλο.
"_Και θα παρακολουθεί αρκετός κόσμος, έτσι δεν είναι ;"
"_Ακριβώς. Οι κάμερες θ' αναμεταδίδουν τη συναυλία σ' όλο τον κόσμο ", της απάντησε κοιτώντας την απορημένη.
"_Τα παιδιά είναι πολύτιμα για τους μεγάλους. Είναι το μέλλον κάθε χώρας. Αν τα παιδιά εξαφανιστούν, οι μεγάλοι θα πανικοβληθούν ;"
"_Σίγουρα!" απάντησε η Σοφία με βεβαιότητα.
Ο Μωγ προσπαθούσε να καταλάβει τι εννοούσε η Φεν.
"_Έχω μια ιδέα, μπορούμε ν' ανέβουμε στη σκηνή μαζί σου, όταν θα κάνεις την ομιλία σου ;" ρώτησε η Φεν.
"_Υποθέτω πως ναι."
"_Ε, τότε είναι απλό " πρόσθεσε η Φεν "και είμαι σίγουρη πως η σκέψη αυτή θα έχει αποτέλεσμα. Στο τέλος της ομιλίας σου θα πεις πως αν δεν σταματήσει η μόλυνση του περιβάλλοντος, εμείς τα παιδιά θα εξαφανιστούμε απ' τον πλανήτη. Πρώτα θα εξαφανιστεί ο Μωγ και μετά από λίγο εγώ."
"_Μα πως ;" ρώτησε η Σοφια.
"_Μη σ' απασχολεί πως. Ας το δοκιμάσουμε κι ας ελπίσουμε ότι όλα θα πάνε καλά."
Αυτή ήταν η σκέψη της Φεν που της έδωσε κατευθείαν πλάνο. Έλπιζε και πέρασε κατευθείαν στη δράση κυνηγώντας την επιτυχία.
Καθώς προχωρούσαν προς το στάδιο η Φεν συζήτησε με τον Μωγ τις τελευταίες λεπτομέρειες του σχεδίου. Ήταν και οι δυο αισιόδοξοι πως θα κατάφερναν να πείσουν τους γήινους να σεβαστούν τον πλανήτη τους.

Το Στάδιο Μουσικής ήταν γεμάτο από κόσμο. Άντρες, γυναίκες και πολλά παιδιά ήταν συγκεντρωμένοι για να διαμαρτυρηθούν για τη μόλυνση του περιβάλλοντος μέσω της μουσικής, της ποίησης και του χορού.

Τα τρία παιδιά κατευθύνθηκαν στα παρασκήνια. Υπήρχε ενθουσιασμός και διάθεση για δουλεία απ' όλους. Απ' τα ηχεία ακουγόταν μουσική απ' τους καλλιτέχνες στη σκηνή.
Μετά από λίγο κάλεσαν στη σκηνή τη Σοφία. Εκείνη, ανέβηκε και πήρε τη θέση της μπροστά στο μικρόφωνο. Δεξιά της ήταν η Φεν κι αριστερά της ο Μωγ. Κοίταξε το πλήθος που περίμενε να την ακούσει και παίρνοντας μια βαθιά ανάσα ξεκίνησε.

"_Εκπροσωπώ τα παιδιά. Τα παιδιά όλου του κόσμου. Αφήστε μας να ζήσουμε σ' ένα καθαρό περιβάλλον, ν' αναπνέουμε δροσερό αέρα και να πίνουμε καθαρό νερό. Πιστεύετε ότι μας αρέσει αυτή η κατάσταση ; Πιστεύετε ότι μπορούμε να κάνουμε υπομονή ;" ο κόσμος την παρακολουθούσε με προσοχή "ή μήπως νομίζετε ότι δεν καταλαβαίνουμε τι γίνεται ; Πρέπει να συνυπάρχουμε με τη φύση κι όχι να προσπαθούμε να τη δαμάσουμε. Δώστε μας την ευκαιρία να ζήσουμε !" όλοι τη χειροκρότησαν ενθουσιασμένοι.

"_Ή μήπως ήρθε η ώρα, εμείς τα παιδιά να εξαφανιστούμε γιατί δεν αντέχουμε άλλο;" ρώτησε αργά-αργά. Σιωπή απλώθηκε παντού. "Ναι, ίσως να είναι αυτή η λύση. Αν σας αρέσει η Γη έτσι, κρατήστε την για τον εαυτό σας !"
Αυτή ήταν η φράση-σύνθημα για τον Μωγ που πάτησε το κουμπάκι στο βραχιόλι του και πέρασε σ' άλλη συχνότητα με αποτέλεσμα να γίνει αόρατος για τους γήινους παρόλο που ήταν εκεί, μπροστά τους !

Ένα μουρμουρητό σύρθηκε σ' όλο το στάδιο. Απορημένοι κι έκπληκτοι άκουσαν τη Σοφία να προσθέτει:
"_Εμείς τα παιδιά αποφασίσαμε ότι ήρθε η ώρα ν' αναλάβουμε δράση. Αν δε σταματήσει η οικολογική καταστροφή θα εξαφανιστούμε όλα !"

Τώρα ήταν η σειρά της Φεν να πατήσει το κουμπί στο βραχιόλι της. Με το που έγινε αόρατη όλος ο κόσμος πανικοβλήθηκε. Οι γονείς αγκάλιαζαν σφιχτά τα παιδάκια τους, παρακαλώντας τα να μην εξαφανιστούν. Στις τηλεοράσεις όλου του κόσμου έδειχναν ξανά και ξανά τις εξαφανίσεις του Μωγ και της Φεν ! Τρομαγμένοι γονείς και συγγενείς παιδιών τηλεφωνούσαν σε πρωθυπουργούς και υπουργούς και τους έλεγαν να πάρουν μέτρα ώστε να σταματήσει η μόλυνση του περιβάλλοντος. Ο κόσμος βγήκε στους δρόμους, διαμαρτυρόταν, φώναζε, ήταν σα να ξύπνησαν όλοι από βαθύ λήθαργο.

Οι αρχηγοί κρατών τρομαγμένοι απ' τις εξελίξεις ψηφίσαν τη λήξη της χρήσης υλικών που επιβάρυναν τον πλανήτη με την προϋπόθεση να γυρίσουν πίσω τα παιδιά που εξαφανίστηκαν. Έτσι κι έγινε Η Φεν κι ο Μωγ εμφανιστήκαν και το στάδιο πλημμύρισε από γέλια και δάκρυα χαράς ! Όλοι αγκαλιάζονταν και ξεκίνησε μια μεγάλη γιορτή που όμοια της δεν είχε ξαναγίνει ποτέ σ' ολόκληρο τον κόσμο!

Όμως η Φεν κι ο Μωγ έπρεπε να φύγουν. Χαιρέτησαν την καλή τους, πλέον, φίλη Σοφία και της υποσχεθήκαν ότι θα βρισκόταν ξανά σύντομα.
"_Μια στιγμή να σας δώσω το νούμερο του τηλέφωνου μου !" τους είπε γελαστά η Σοφία. Ήταν τόσο ενθουσιασμένη μ' αυτή την ευτυχή κατάληξη. Έγραψε σ' ένα χαρτάκι το νούμερο του τηλέφωνου της και δίνοντας το τους αγκάλιασε σφιχτά.

"_Σας ευχαριστώ πολύ για όλα ! Δεν ξέρω πως τα καταφέρατε αλλά σημασία έχει ότι χάρη σ' εσάς το μέλλον της Γης προβλέπεται λαμπρό και κυρίως καθαρό ! Θα βρεθούμε και θα τα πούμε όλα, σύμφωνοι;" τους ψιθύρισε έχοντας δάκρυα χαράς στα λαμπερά ματάκια της.
"_Σύμφωνοι !" της απάντησαν οι ήγιοι.
Στη στιγμή η Σοφία ενώθηκε με το πλήθος που χόρευε ευτυχισμένο και ξέφρενο.

Η Φεν κι ο Μωγ βγήκαν απ' το στάδιο Μουσικής κι όταν έστριψαν στη γωνία πάτησαν το κουμπί στα βραχιολάκια τους. Αυτή τη φορά είχαν τοποθετήσει τις συντεταγμένες του Ηγ και στη στιγμή βρέθηκαν στις ροζ-χρυσαφί κυψέλες τους.

Ευτυχώς όλα πήγαν καλά-κανείς δεν τους είχε ανακαλύψει! Η Φεν αναστέναξε ανακουφισμένη. Δεν υπήρχε λόγος ν' αγωνιά μήπως τους τιμωρήσουν επειδή επισκεφτήκαν τη Γη. Αλλά, ακόμη κι αν αντιλαμβανόταν την αταξία τους θα τους εξηγούσαν ότι γλίτωσαν τον γείτονα πλανήτη από βέβαιο αφανισμό κι αυτό ήταν πολύ σημαντικό για την ισορροπία του σύμπαντος, γιατί αν εξαιτίας της μόλυνσης η Γη πάθαινε ανεπανόρθωτη ζημιά αυτό θα είχε επιπτώσεις σ' όλους τους πλάνητες του ηλιακού συστήματος.
Στο χέρι της κρατούσε το χαρτάκι με το νούμερο του τηλέφωνου της Σοφίας. Κρίμα που δεν πρόλαβαν να της εξηγήσουν ποιοι ακριβώς είναι.

"_Ίσως κάποια άλλη φορά..." μονολόγησε η Φεν ξαπλωμένη στην απαλή κι αφράτη κυψέλη της. Αισθανόταν τόσο αποκαμωμένη. Έκλεισε τα βλέφαρα της κι αμέσως αποκοιμήθηκε βαθιά. Θα ξυπνούσε, όπως και οι υπόλοιποι ήγιοι σ' έξι μήνες...











Η Φεν κι ο Μωγ απ΄τον πλανήτη Ηγ επισκέπτονται τη Γη! είναι υπό άδεια Creative Commons Αναφορά-Μη Εμπορική Χρήση-Όχι Παράγωγα Έργα 3.0 Ελλάδα Άδεια.